Fie var í áfalli að uppgötva að Marita hennar og Torfi væru blóðsyld, það hringsnerist allt í
höfðinu á henni. Hitt heimilisfólkið virtist einnig í áfalli, en gönguferðin með Maritu yfir til
Láru hafði þó gert henni gott og róað taugarnar. Þegar heim var komið hringdi Fie í Ditmar
og sagði honum hágrátandi frá öllu saman. Jafn jákvæður og Ditmar var alla tíð átti hann
ekki til orð og vissi ekki hvað hann ætti að segja en segir svo við Fie: „Og hvað með blessuð
börnin, eru þau heilbrigð?“ Fie svarar því hágrátandi að það sé ekkert að sjá á þeim, þessum
fallegu stúlkum, og reyndar sé sú eldri bráðger. Ditmar bætir við að hann vildi að hann væri
hjá henni til að halda utan um hana og standa með henni. Hún kveður hann hálfsnöktandi.
Næst hringir Fie í Amöndu og viti menn! Besta vinkonan lyppaðist niður og grét með henni
og huggaði Fie eins mikið og hún gat með fallegum orðum og hlýju.
Falleg orð frá góðri vinkonu og yndislegum eiginmanni verða til þess að Fie nær að gleyma
sér og blunda. Hún heyrir einstaka sinnum að Benedikt og Hildigunnur séu að tala saman
en heyrir bara óminn. Fie veit ekki hversu lengi hún hefur náð að hvílast en hún vaknar við
að séra Benedikt bankar á hurð hennar og óskar eftir að fjölskyldan hittist í stofunni og tali
saman.
Þegar Fie kemur fram er búið að leggja á borð dýrindis morgunmat. Þarna sitja Torfi, Marita, Benedikt og Hildigunnur. Þau voru öll saman komin í stofunni tilbúin að yfirgefa bæinn í samráði við Almannvarnir, en þau áttu að vera komin í hjálparmiðstöðina út að Heimalandi kl. 6:30. Benedikt bað þau öll að koma saman í hring og haldast í hendur og sagði: „Við skulum vera þakklát fyrir að hafa hvert annað. Við vitum ekki hvað framtíðin ber í skauti sér.“ Það mátti sjá á húsfrúnni eins og á öllum öðrum að fólk var útgrátið. „Ég nefbla…, ég þarf…, ég var að tala við hann Benedikt… og ég þarf að tala við ykkur,“ segir Hildigunnur með ekka.
Fie finnur til með henni, hún sér að þetta var greinilega eitthvað slæmt sem Hildigunnur
ætlaði að fara að segja frá.
Hildigunnur situr við borðsendann og Torfi er hægra megin við hlið hennar. „Elsku Torfi
minn, ég veit ekki hvort þú getur fyrirgefið mér en ég bið þig að reyna“. Segir Hildigunnur
og hallar höfði og lítur svo upp, eins og hún væri að herða sig. Torfi horfir á mömmu sína og
segir við hana: „Hvað nú, ekki getur þetta versnað!“ Þá segir Hildigunnur að hún hafi bæði
góðar og slæmar fréttir. Þarna var algjör þögn, Benedikt lokaði augunum, hann virtist vera
algerlega búinn á því. „Ég þarf að segja þér, Torfi minn, að það er…“ og svo kyngir hún
munnvatni og bætir við: „Að það er annar maður sem er faðir þinn“. Torfi horfir á móður
sína stjarfur og með fyrirlitningu segir hann: „Og hver er það þá?“ Hann var ekki farinn að

hugsa út í góðu fréttirnar að hann og Marita væru bara ekkert skyld, honum verður svo
brugðið.
Hildigunnur vissi að hún yrði að segja öllum sem sátu við þetta borð eitt mesta leyndarmál
ævi sinnar og þessi stolta, duglega og ákveðna kona, sem alltaf hafði sitt á hreinu, sá
himnana hrynja. Hún var hrædd um viðbrögð Torfa, en hélt þó ótrauð áfram með söguna.
Eftir að hafa hlustað biður Torfi mömmu sína að tala við sig einan. Þetta var sárt fyrir þau
bæði og Hildigunnur iðraðist þess að hafa ekki sagt allt satt frá upphafi og við það skildi
Torfi betur hennar aðstæður á sínum tíma. Honum fannst hún ekki hafa gert þetta rétt.
Hann sagði við mömmu sína: „Lygin og sannleikurinn mamma, veistu þetta er eins og kvika,
en sannleikurinn leitar alltaf upp á yfirborðið”.
Í því kom Benedikt inn og sagði: „Við megum búast við að framhald verði á hlaupum úr
jöklinum og við vitum ekkert hvað verður um bæinn okkar eða skepnurnar. Askan getur
líka farið að koma yfir þar sem áttin er að snúast og við þurfum að koma skepnunum í
burtu.
Það sem liðið er, er að baki. Framundan er verk að vinna við að styðja þá sem eiga sárt um
að binda og eru í áfalli vegna náttúruhamfaranna. Við vonum að við fáum ljós til að lýsa
okkur veginn áfram og það ljós hreki burtu storma fortíðarinnar. Blessum guðs sé með
okkur.“ Torfi gengur að Benedikt og tekur undan um hann. ,,Takk pabbi minn.“
Fljótlega er Torfi kallaður út vegna eldgoss sem var að hefjast í Eyjafjallajökli. Hann vann
sína vinnu en að hluta til var hann andlega fjarverandi og fyrir vikið var hann sendur heim.
Það tók Torfa töluverðan tíma að jafna sig á öllu sem hafði dunið á.