Ákveðið var að Fie myndi gista hjá þeim um nóttina þar sem búið var að uppfæra hættustig
Almannavarna. Um miðnætti voru jarðskjálftar á mínútu fresti. Þótt þeir væru ekki stórir
fór um þau. Benedikt og Símon vinnumaður fóru út í fjárhús að líta til með fénu og huga að
hrossum sem stóðu í hnapp á túninu fyrir neðan bæinn. Á meðan gekk Hildigunnur út úr
húsinu, yfir hlaðið og niður í kirkjuna. Þar vissi hún að hún myndi finna næðið sem hana
vantaði til að koma lagi á óreiðuna í huganum. Og rifja upp það sem hún hafði svo lengi
reynt að gleyma. Veturinn sem hún var á Löngumýri; það var komið vor og skólinn alveg að fara í sumarfrí, þegar þingmaður héraðsins kom í heimsókn í skólann. Þessi maður var afar myndarlegur: Allar stúlkurnar voru með stjörnur í augunum þegar þær sáu hann. Hann var með falleg græn augu, dökkhærður, vöðvastæltur og sólbrúnn, Vel klæddur, skemmtilegur og talaði
um margt sem vakti áhuga stúlknanna í skólanum. Hún sá að hann leit oft til hennar og „hvað þessi augu voru falleg og augnatillitið djarft.“ Um kvöldið var ball í Varmahlíð og stúlkurnar fóru þangað. Allt í einu sá hún „hann“ koma í áttina til sín og – hann gekk beint til hennar og bauð henni upp. Það gerðist bara einhvern vegin,,,Hún sveif þarna í örmum hans allt kvöldið…Hann sagðist vera á hótelinu, hvort það mætti ekki bjóða henni í göngutúr. Það var svo fallegt í sveitinni og þau gengu lengi um úti í guðsgrænni náttúrunni. Hún var alsæl. Og þarna bara gerðist það.
Á eftir komst hún að því að hann átti konu og börn í höfuðborginni. Þvílíkt áfall. Hún bar sig samt vel og lét engan vita af þessu.
Þegar heim kom hitti hún unga prestinn sem var nýkominn í sveitina. Sá var nú sætur. Þau
voru fljót að kynnast og voru trúlofuð innan skamms. Enda eins gott því nú vissi hún að hún
var orðin ófrísk. Reyndar vissi hún það áður en hún kom heim úr skólanum.
Drengurinn fæddist svo hálfum mánuði fyrir tímann, en ljósmóðirin móðir hennar taldi það
bara eðlilegt, slíkt gerist svo oft. Barnið var 18 merkur og 54 cm. Allt eðlilegt. Og hann
dafnaði vel. „Myndardrengur“ sagði hin stolta amma. „Verðandi hreppstjóri“ sagði afinn.
Nokkru síðar bauðst unga prestinum brauð undir Eyjafjöllum og litla fjölskyldan flutti
suður.
En nú hafði tilveru fjölskyldunnar verið snúið á haus. Allt hófst það með þessum
myndaalbúmum sem danska tengdamóðirin hafði meðferðis. Allir á heimilinu skoðuðu
myndirnar og þegar Benedikt sá þær brá honum nokkuð þegar hann sá mynd af Fie ungri. Þetta var einmitt gamla kærastan hans frá því í Kaupmannahöfn. Var tengdadóttirin þá
dóttir hans.
Þetta var áfall. Eru þá ungu hjónin systkin. Það er ómögulegt. Hvað með börnin?
Og Torfi var alveg ómögulegur. Fór með dætur sína í háttinn niður í íbúðina þeirra og
lagðist hjá þeim.
Nú var frú Hildigunnur alveg miður sín. Voru hjónin systkin, nei, hún vissi betur. Hún fór út
í kirkju og leyfði huganum að reika. Nú var svo komið að hún yrði að segja frá leyndarmáli
sínu, sem hún hafði aldrei ætlað að gera.
Hún sat þarna lengi. Ekki gat hún látið fjölskylduna halda að hjónin væru systkin. Það var
hreint ekki hægt og væri svo herfilegt til afspurnar. Guð hjálpi þeim öllum. Nú var eins gott
að halda fjölskyldufund og ljóstra upp fleiri leyndarmálum.
Hún sat þarna lengi, en gekk svo inn að tala við mann sinn.
Sagði honum frá ástarævintýri sínu og það var eiginlega mikill léttir fyrir þau bæði. Hann
hafði aldrei grunað að hann væri ekki faðir Torfa. Og þó. Hvaðan hafði hann þessi grænu
augu? Og þetta jarpa hár? Hér var skýringin komin. Auðvitað var þetta Benedikt gríðarlegt
áfall. Hann var bara ekki sú manngerð sem lætur slíkt í ljósi. Og líklega hafði hann grunað
þetta alla tíð. Honum fannst Torfi alveg jafn mikill sonur hans og áður. Og þetta kvöld hafði
hann að auki eignast dóttur.
Ungu hjónin voru bara ekkert skyld. Guði sé lof.
Benedikt tók undan um konu sína, leit í augu hennar og sagði: ,,Hildigunnur mín nú er þetta
afstaðið og ekkert hefur breyst. Fyrirgefum við ekki hvort öðru?
,,Jú“ svaraði hún og táraðist. Hann faðmaði hana þétt að sér. Þau gengu saman hönd í hönd
fram í stofuna.