„Marite er ekki bara dóttir mín, hún er dóttir okkar!“ Orðin höfðu dunið eins og högg á
heimilisfólkinu og um leið kipptist jörðin við eins og til að undirstrika hvernig þeim leið.
Torfi og Marita horfðust í augu, angistin sem skein úr augum þeirra var áþreifanleg. Torfi
hafði séð að Marita var að líða út af, hún titraði. Hann gekk til hennar, tók utan um hana og
þrýsti henni að sér, hvíslaði í eyra hennar: „Ástin mín, þetta verður allt í lagi. Sama hvað, ég
elska þig meira en allt og ekkert getur breytt því. Ég fer niður og hugsa um stelpurnar,
hugsa þú um móður þína.“
Það var eins og Marita hrykki í gang. Torfi lét sig hverfa niður til stelpnanna. Marita gekk til
Fie, móður sinnar og tók utan um hana og sagði: „Elsku mamma, við finnum út úr þessu.
Komdu með mér.“ Fie kipptist öll til, þetta var í fyrsta sinn sem Marita kallaði hana
mömmu. Á þessu augnabliki hefði Fie fylgt henni hvert á land sem var.
Hún tók í hönd móður sinnar og gekk út úr stofunni. Lára, föðursystir Torfa, var það eina
sem komst að í huga hennar, hún kunni ráð við öllu. Marite leiddi móður sína yfir túnið.
Myrkrið var einhvern vegin svo svart, óvenjulegur drungi í loftinu og þær fundu fyrir enn
einum jarðskjálfta þegar þær fikruðu sig milli bæja. Það kom sér vel að það var ekki langt að
fara.
Lára tók þeim opnum örmum. Marita sagði henni hvað hefði gerst þá um kvöldið. Lára varð
alvarleg.
„Elsku barn, þetta er allt mjög undarlegt,“ sagði hún en horfði svo á þær með sínum blíðu
augum.
„Þetta hefði nú getað verið verra,“ hélt hún áfram. „En úr því að svona er komið verðum við
að taka því. En við fáum þó eina skýringu Marita mín og hún er af hverju þú ert svona lík
mér í svona ótal mörgu að ég hef stundum hugleitt það að þú gætir hæglega verið mín eigin
dóttir. Nú ertu bróðurdóttir mín, það skýrir margt.“

Svo horfði hún íbyggin á hana. Kærleikurinn skein úr augum hennar. Martitu fannst eins og 

öll heimsins vandamál væru úr sögunni.