Alla tíð hafði Torfi verið afar rólegur og glaðlyndur. Hann þoldi illa sveiflurnar í mömmu sinni, stundum fannst honum eins og hún væri að kæfa hann af ást en hún gat líka verið hryssingsleg. Faðir hans var alla tíð fáskiptari en hlýr. Torfi var glæsilegur að sjá, hann var hávaxinn, græneygur og með svart hár. Hann hafði verið að skoða myndaalbúm hjá blóðmóður Marite, þegar himnarnir hrundu, með öskrum og látum. Hann hafði vart upplifað annað eins. Eiginkonan, tja eða hálfsystirin,
var farin eitthvað út með blóðmóður sinni til að tala við hana. Hann hafði reynt að halda andliti uppi í stofunni fyrr um kvöldið. En nú er hann kominn úr augsýn foreldra sinna og Marite og þessarar tengdamóður sem aldrei skyldi verið hafa. Og getur sýnt sitt rétta andlit.
Hann lokar sig af niðri í íbúð, horfir á fallegu stelpurnar sínar og hugsar með sér hvort þær
séu í raun alveg heilbrigðar. Hann vissi ekkert hvað hann átti að gera. Hann langaði að
öskra og garga í koddann sinn en honum klígjar viðbjóðslega af tilhugsuninni að Marite sé
hálfsystir hans.
Það var allt orðið að niðurlægingu í hans lífi, núna þetta og hann hafði misst góða vinnu og
á haustdögum 2008 höfðu þau Marite misst allt. Mamma Torfa hafði komið honum fyrir í
Kaupfélaginu, þrátt fyrir að hún vissi að hann væri eitt stórt fjármálaslys.
Hann varð jú að viðurkenna að eftir að þau Marite fluttu inn á foreldra hans varð honum æ
oftar hugsað til góðu stundanna sem hann átti í háskólanum. Á lokaárinu hafði Torfi farið á
Októberfest, hann hafði upplifað sig svo flottan, bæði orðinn mjög öruggur með sig og alltaf
svo flott klæddur. Mamma hans hafði líka haft fullan skilning á að það yrði að senda honum
ríflegan pening í hverjum mánuði, því námslánin dugðu ekki til og allir í viðskiptafræði
urðu að vera vel klæddir.
Á þessu örlagaríka kvöldi í október var honum boðið amfetamín og hann sló til og prufaði.
Það var eins og hann hefði fundið óendanlegt magn af rafhlöðum undir húðinni, hann gat
vakað svo lengi og kynorkan, vá maður, allt sem eykur þolið jókst. Þegar Torfi þurfti að vaka
mikið og læra fékk hann sér gott í kroppinn en það var afar sjaldan. Þeir hjá
Verðbréfamiðlun hf. buðu í hann, þar beið hans góð staða, hann var fastráðinn og með góð
laun.
Einu sinni datt Torfa í hug að skella sér á Ólafsvöku í Færeyjum. Þar kynntist hann Maritu,
sinni sönnu ást. Hann sannfærði hana um að búa á Íslandi og að best væri að hann sæi um
fjármálin. Þessi fyrstu ár þeirra saman höfðu verið yndisleg.
Eiginlega varð Torfa svolítið illt í maganum við að hugsa um þegar að hann missti stóru
fallegu íbúðina en hann hafði alltaf getað leitað til mömmu sinnar, hún hafði borgað hvað
sem á dundi en þarna sagði hún stopp. Svo brosti hann með sjálfum sér þegar hann hugsaði

að hann hefði verið sannkallaður stormur í verðbréfaheiminum, hann sem var kallaður
„allt-inn“ í ákvörðunum, það átti enginn að fatta að hann hafði bara farið á Google til að
veðja á fyrirtækin, það vissi enginn, nema yfirmenn hans þegar allt í tölvunni var skoðað af
tilviljun. Fjandans tæknimenn, hugsaði Torfi aftur með sér. Honum hafði verið boðið að
segja upp. Eftir þetta urðu reikningar háir sem turnar, vinir hurfu, bankareikningur
tæmdist, jakkafötin slitnuðu og símtölin þögnuðu. Hann hætti allri neyslu, það var það eina
sem var gott í þessu öllu saman.
Seint um kvöldið verður þögn á efri hæðinni. Torfi er með dúndrandi höfuðverk og búinn að
gráta þangað til hann getur ekki grátið meira. „Ég elska Marite svo mikið,“ stynur hann með
sjálfum sér rétt áður en hann líður út af og sofnar.