Fólkinu á Syðri Hól var ekki rótt þrátt fyrir að eldgosinu í Fimmvörðuhálsi hefði lokið í
þennan dag, 13. apríl. Þetta var sem betur fer ekki stórt gos, bara eins konar túristagos.
Jarðskjálftarnir héldu samt áfram. Allir fóru snemma á fætur því von var á Fie
tengdamömmu Torfa. Hildigunnur fór strax að undirbúa kjötsúpuna. Torfi hafði lítið verið
heima. Hann var sífellt á fundum með Almannavörnum vegna áætlana um rýmingu undir
Fjöllunum. Komið var upp fjöldahjálparstöð á Heimalandi þangað átti fólk að fara ef eldgos
myndi hefjast í Eyjafjallajökli.
Benedikt sat við eldhúsborðið. ,,Hildigunnur hvernig líst þér á taka á móti tengdamóður
Torfa, þeirri dönsku?“
,,Bara svo sem allt í lagi,“ svarar hún alvarleg. „Kjötsúpan bregst aldrei. Við borðum
auðvitað uppi í borðstofu og ég tek fram danska sparistellið sem ég erfði eftir foreldra
mína.“
,,Jæja góða mín,“ segir Benedikt, „það er gott.“
,,En hvað heldur þú Benedikt, kvíðir þú eitthvað fyrir þessari heimsókn“
,,Ég kvíði engu, get alveg haldið uppi smá samræðum á dönsku, þótt liðin séu rúm fjörutíu
ár frá því ég var í Danmörku.“
Þau líta bæði út um gluggann þegar þau heyra í bíl renna í hlaðið.
Hildigunnur þrífur af sér svuntuna og segir: ,,Hún er komin“ og rýkur út úr eldhúsinu.
Benedikt fylgir fast á hæla henni.
Marita hafði sótt Fie í rútuna niður á veg, og var það síðasti bíll sem fór yfir
Markarfljótsbrúna vegna hugsanlegra loknunnar brúarinnar.

Benedikt gengur rösklega á móti þeim mægðum og réttir Fie höndina og býður hana
velkomna.

Þegar Fie kom á sveitabæinn var tekið vel á móti henni og Marita kynnti hana fyrir
fjölskyldunni. Fie hálfbregður þegar Hildigunnur heilsar, hún réttir fram höndina eins laust
og hægt er, til að það kallist að heilsast. Þessi kona er ísköld, hugsaði Fie með sér, en lét á
engu bera. Það vildi til að það var annar aðili sem átti eftir að heilsa svo Fie verður fegin og
snýr sér frá þessari herfu: „Símon heiti ég og er vinnumaður hér á næsta bæ“. En hann var
sá eini sem heilsaði með nafni. Um kvöldið var borin á borðið dýrindis kjötsúpa og í
eftirrétt skyrterta með hindberjasósu. Mikið kunni þessi kona samt að elda og baka, hugsaði Fie og hrósaði Hildigunni, en hún brosti aðeins og sagði ekkert. Fie fékk á tilfinninguna að það hvíldi eitthvað á þessari konu sem enginn vissi um. Séra Benedikt var alltaf að líta á Fie og var henni farið að finnast þetta hálfóþægilegt, sjálf kannaðist hún ekkert við hann, hún hafði séð svo marga kúnna í gegnum tíðina og var ekki sú

manngleggsta sem til var.
Eftir matinn segir Marita spennt: „Fie, komstu ekki með myndaalbúm, eins og mig langaði
svo?“ Það hafði Fie gert. Barnabörnin gengu með Fie inn í herbergi og fylgdust með þegar
hún náði í albúmið og svo voru þær systur farnar niður í kjallara að leika sér. Á meðan
heimilisfólkið skoðaði myndirnar kveikti hún sér í sígarettu. „Bara reykt í borðstofunni!“
segir Hildigunnur þá stundarhátt.
„Æ, afsakið þetta en allir Danir reykja og það alls staðar, afsakið ósiðinn innilega,“ segir Fie
hálf skömmustuleg og drepur í sígarettunni. Torfi og Benedikt skoða myndirnar af áhuga og
Marita segir hver er á hverri mynd. Svo slæðist með mynd af Fie sem er tekin þegar hún var
ung. Benedikt lítur á myndina og segir „Ert þetta þú – ert þetta þú?“ Fie fer að hlæja og segir „Já, þetta er víst ég“. Hann fer að skellihæja og segir svo: „Veistu ég kannast við þig frá í gamla daga, sjálfur hef ég
bara breyst svo mikið eins og gengur.“ Svo sagði hann söguna þegar hann fór í nám til Danmerkur og klykkir út með því að segja: „Það var vonlaust fyrir þessa Dani að bera fram nafnið mitt, svo þeir kölluðu mig bara Benní,“ sagði hann og skellihló. Síðan fór hann og náði í mynd af sér við útskriftina og þá var eins og tvær grímur færu að renna á Fie. „Þetta ert þú!“ segir hún lágum rómi. „Já,“ segir hann bara brosandi og allir eru hálfundrandi á hvað Fie er mikið niðri fyrir. „Veistu ég get ekki meir, ég verð að fara,“ segir Fie og Benedikt spyr furðu lostinn hvað sé að. Þá brotnar Fie niður og fer að segja söguna. Benedikt frýs smám saman þegar hún segir frá hvernig hún stóð uppi ein og ófrísk eftir einnar nætur gaman með skólafélaga sínum sem ekki tókst að hafa uppá. „Ég vissi ekki einu sinni hvað þú hést fullu nafni,“ segir Fie hágrátandi. Að lokum stynur hún upp milli grátstafanna: „Hún Marita er ekki bara dóttir mín, hún er dóttir okkar.“ Það mátti heyrast saumnál detta. Pandóruboxið var galopið.