Marita var langt komin með hjúkrunarnámið þegar hún hitti Torfa. Það var á Ólafsvöku 28. júlí. Hún var prúðbúin í miðri skrúðgöngu þegar augu þeirra mættust. Svarti kollurinn og grænu augun, þau einhvern vegin hittu hana í hjartastað. Hann var vel drukkinn, samt var eitthvað sem hún sá í honum. Þau dönsuðu og spjölluðu langt fram á nótt. Torfi sagðist hafa verið að klára viðskiptafræðina og kominn með fína vinnu. Þeir vinirnir tóku skyndiákvörðun um að skella sér á Ólafsvöku, veðrið hafði verið svo gott undanfarið. Bjartir dagar, ekki þessi endalausa rigning og þoka. Marita var alin upp í Færeyjum. Hún átti tvö systkini, Björn sem hafði gaman af búskap og Lisu, litlu systir. Maritu var sagt fljótlega þegar hún hafði aldur til að foreldrar hennar væruekki blóðforeldrar hennar. Hún ætti móður í Danmörku og pabbi hennar væri ókunnur. Maritu dreymdi um að vita hver pabbi hennar væri. Móðir hennar hafði komið nokkrum sinnum til Færeyja og hún farið til hennar.
Marita var frekar viðkvæm, gat samt alveg orðið reið og þá varð hún sko reið, en
þolinmæðin fyrir fólki var samt endalaus. Marita sagði Torfa frá æskunni í sveitinni, slysinu
með kindina sem hljóp á hana sem varð til þess að hún var með stórt ör á enninu, það þurfti
að sauma tíu spor. Brúnu augun hennar og kastaníurautt hárið liðaðist um andlit og axlir.
Hún var sterklega vaxin þó hún væri ekki há í loftinu.
Marita spurði Torfa um Ísland, aðallega hestana. Torfi sagði henni frá hestunum sem þeir
feðgar ættu, pabbi hans væri lunkinn í ræktun. Þeir hefðu gaman af því að fara á bak saman.
Augun í Maritu glitruðu af áhuga. Hana hafði dreymt um að koma á bak alvöru íslenskum
hesti á Íslandi.
„Ég býð þér bara hér og nú í heimsókn og við förum austur og skellum okkur á bak,“ sagði
Torfi, saup á flöskunni og hélt svo áfram. „Svo býr systir pabba á næsta bæ, hún er með
bæði kýr og kindur. Svo er hún með nokkrar geitur sem gera ekkert nema hrella
nágrannana. Ég þarf víst að hendast austur og aðstoða hana með girðingarnar. Systir pabba
er einhleyp, hefur ekki gifst og á engin börn.“
„Ég kem áður en skólinn byrjar,“ sagði Marita. Hún fann að hún var orðin ástfangin.
„Mig hefur alltaf dreymt um að fara til Íslands og fara á Hóla. Ég á vinkonur sem fóru sem
unnu við tamningar en það gaf ekki mikið í aðra höndina. Foreldrar mínir tóku ekki í mál að
ég færi fyrr en ég væri búin að læra hjúkrun. Mig langaði alltaf að verða
hjúkrunarfræðingur eins og mamma. Hún er ljósmóðir líka, bætti því við. Pabbi er
bifvélavirki, með verkstæði heima í sveitinni og svo búskapinn. Afi og amma eru farin að
reskjast.

En Björn bróðir vill verða bóndi, hann er algjör dýrakall eins og ég. Ég hef alveg sloppið við
öll inni verk. Ég var bara alltaf úti með afa og ömmu í útiverkunum. Sko þú verðar að átta
þig strax á því Torfi minn, ég kann ekkert á svoleiðis,“ sagði hún með blik í augum. „Ég kann
ekki einu sinni að prjóna.“
„Pabbi minn er prestur og mamma er ofurkona þegar kemur að inniverkum, matseld og
hannyrðum. Þú verður að passa þig á að taka henni bara eins og hún er,“ svaraði Torfi
glettinn.
Marita fylgdi Torfa og strákunum út á flugvöll. Þau kysstust löngum kossi og hann tók
loforð af Maritu að hún kæmi áður en skólinn byrjaði.
Marita og Torfi voru í stöðugu sambandi eftir þetta. Hún gat ekki beðið eftir að hitta hann
aftur. Loksins kom dagurinn sem hún flaug til Íslands. Torfi tók á móti henni og þessir 10
dagar voru eitt ævintýri. Þau keyrðu um allt suðurland og skoðuðu alla helstu
ferðamannastaði, Gullna hringinn, Seljalandsfoss, Skógafoss, Þakgil og Hungurfit. Þau
komust að því að þau áttu margt sameiginlegt. Hann kynnti hana fyrir foreldrum sínum.
Benedikt tók henni opnum örmum. Hildigunnur var aðeins tortryggin. Lára, föðursystir
Torfa, hins vegar tók henni afskaplega vel og vafði hana örmum eins og týnda dóttirin væri
loksins mætt. Þær smullu saman.
Marita þurfti að skoða allt, fjósið, geiturnar, nokkrar kindur voru komnir heim á tún,
heimalningarnir komu hlaupandi og heilsuðu upp á þau. Á kvöldin fóru þau í útreiðartúr
um landareignina. Það var stafa logn þessi ágústkvöld, ilmurinn af jörðinni var dásamlegurog fuglasöngur. Marita var algjörlega bergnumin af fegurðinni undir fjöllunum. Þau voru nokkra daga í sveitinni. Daginn áður en hún flaug heim sýndi Torfi henni íbúð í
Fossvoginum sem hann hafði augastað á. Maritu leist mjög vel á hana.  Svo byrjaði skólinn. Það var nóg að gera en hugurinn var ansi fastur á Íslandi. Torfi kom helgi og helgi fram að jólum en kom svo fyrir jól og var fram yfir jól og áramót. Tengdaforeldrum leyst vel á hann en fannst hann samt skvetta ansi vel í sig en voru ekki
alveg að átta sig á því hvort þetta væri vandamál. 
Marita ákvað að sækja um vinnu sem hjúkrunarfræðingur á Íslandi næsta vor, hún gat ekki
beðið að flytja. Hún fékk vinnu. Torfi var búinn að kaupa hæðina í Fossvoginum og beið eftir
henni svo þau gætu keypt innbú saman. 
Hugur hennar hafði samt alltaf leitað í sveitina, til æskuslóða Torfa. Og í rauninni var hún
fegin þegar líf þeirra tók þá óvæntu stefnu sem varð til þess að þau settust þar að.
Sambúðin var ekki alltaf auðveld en Maritu leið vel undir Fjöllunum. Það hjálpaði henni að
tæknin gerði henni kleift að vera í æ nánara sambandi við fjölskylduna í Færeyjum og
undanfarið hafði hún líka orðið nánari blóðmóður sinni í Danmörku.