Hún heitir Hildigunnur Freymóðsdóttir
Hún er að vestan.
Hún hafði alist upp í foreldrahúsum, faðirinn var hreppstjóri sveitarinnar og móðirin ljósmóðir. Alltaf var mikið að gera á heimilinu og þó að ljósmóðirin væri oft að heiman að sinna vinnu sinni var allt til fyrirmyndar.
Nú var hún sjálf gift sóknarprestinum og var ekki síður myndarlegt á þeirra heimili bæði innan bæjar og utan.
Manni sínum hafði hún kynnst ung að árum þegar hann tók við prestsembætti fyrir vestan.
Hún þótti nú heldur betur gott gjaforð fyrir prestinn.
Hún var vörpuleg kona, dökkhærð á sínum yngri árum, með falleg brún augu, nokkuð
stórskorin í andliti og sterklega byggð. Aðeins hærri og þreknari en maður hennar
presturinn.
Hún var ákveðin í fasi, nokkuð stjórnsöm á sinn milda hátt og vildi hafa allt eftir sínu höfði.
Hún hafði verið á Húsmæðraskólanum á Löngumýri í Skagafirði. Þurfti svo sem ekki að læra
húsmóðurstörfin— hún hafið alltaf séð um heimilið meðan móðir hennar hafði setið yfir
konunum í sveitinni, og það var oft.
En þarna lærði hún að vefa dúka og teppi, lærði að baldera og einnig refilsaum svo eitthvað
sé nefnt. Einnig lærði hún margs konar útsaum og fatasaum sem kom sér vel, að minnsta
kosti þegar hún saumaði messuklæðin á prestinn, manninn sinn. Og altarisdúkurinn, maður
minn. Annað eins listaverk hafði ekki sést í aldaraðir. Að maður tali nú ekki um
skírnarkjólana sem hún gaf kirkjunni. Og allir dáðust að myndarskap hennar. Hún hafði lært að spila á orgel og hafði sterka söngrödd sem hljómaði um allan bæinn þegar hún settist niður og spilaði og söng.

Þó gat fæðingargallinn plagað hana þegar hún lék á orgelið. Annar fóturinn var styttri, sem háði henni nokkuð. En eftir að hún fékk rafmagnsorgelið var þetta mikið auðveldara. Þurfti ekki lengur að stíga sem gat verið erfitt. Hún var organisti í öllum þeim kirkjum sem maður hennar messaði í og stjórnaði kórunum með mikilli færni (að eigin áliti). Enginn gat gert það betur. Prestsfrúin sjálf sá svo um messukaffið og það var nú ekki af verri endanum hjá henni.

Hún fór að sjálfsögðu aldrei út af heimilinu öðru vísi en stífmáluð og vel til höfð. Annað
hæfði ekki prestsfrú. Hún hafði verið formaður kvenfálagsins í sveitinni um árabil og vissi sjálf að það yrði mikill vandi að feta í fótspor hennar ef hún léti af því embætti, enda var félagið hennar, stoð ogstytta þegar eitthvað bjátaði á í sveitinni. Það styrkti mörg góð málefni, til dæmis skólana,
sjúkrahúsið, heilsugæsluna, dvalarheimili aldraðra, garðrækt, ýmis námskeið og svo mætti
lengi telja. Og alltaf var prestsfrúin, kvenfélagsformaðurinn, sjálf mætt á staðinn þegar afhenda þurfti gjafir eða styrki einhversstaðar.
Frú Hildigunnur skipulagði auðvitað sjálf skemmtiferðir félagskvenna, sem voru farnar einu
sinni á ári. Þetta voru að sjálfsögðu menningarferðir. Farið var í leikhús, á tónleika og söfn,
svo eitthvað sé nefnt.
Að sjálfsögðu stofnaði hún leikfélag í sveitinni og var formaður þess um árabil. Oftast var
það hún sem lék aðalhlutverkið í sýningum þess.
Mikil skörungskona hún frú Hildigunnur.
En eitt var það sem hafði háð henni í æsku. Hún var svo lengi að læra að lesa, enda kom það
á daginn að hún var lesblind. Hún gat þó falið það í sínum störfum svo fáir vissu um þetta,
„Enda hæfði ekki prestsfrú að vera með einhverjar fatlanir,“ eins og hún sagði sjálf. Hún gat
enda alltaf leitað til síns ektamaka, prestsins þegar í nauðirnar rak.
Á kvenfélagsfundum var það yfirleitt hún sem hafði orðið og hugmyndirnar að verkefnum
félagsins. Henni var reyndar afar mikið í mun að í hennar sveit væri allt til fyrirmyndar og
sá meðal annars til þess að alls staðar væri snyrtimennska höfð að leiðarljósi á bæjunum.
Frú Hildigunnur hafði lært á tölvu á einu námskeiðinu hjá kvenfélaginu, meira að segja var
hún á Facebook.
Hún var reyndar aðeins að kíkja á fésið þegar hún komst að því að einkasonurinn var
kominn í einhvern slæman félagsskap, drakk og reykti hass og þaðan af verra. Og svo sá
hún myndir af honum með einhverri færeyskri drós.
Og allt í einu var hann kominn heim í foreldrahús með þessa útlensku stelpu—enda orðinn
gjaldþrota þarna suður í Reykjavík.
Hrunið hafði farið eitthvað illa með fjárhaginn, þrátt fyrir að mamma hans reyndi að hlaupa
undir bagga með honum.
Hann missti húsnæðið og þá var eina ráðið að leita á náðir pabba og mömmu, enda var þar
nóg húsrými þó aðeins yrði fleira fólk á heimilinu.

Hún var nú reyndar mjög dugleg þessi stelpa, kunni flest sveitastörf. Kannski ekki skarpasti
hnífurinn í skúffunni þegar kom að eldhússtörfunum, enda bara vön færeyskum mat,
skerpukjöti og þess háttar.
Sú færeyska hafði mikinn áhuga á íslenska hestinum og var betri en enginn í útiverkunum,
sértaklega þegar þurftir að temja baldna fola og því um líkt.
Þetta voru hugsanirnar sem leituðu á Hildigunni þar sem hún stóð yfir kartöflupottinum. Út
um gluggann sá hún Maritu nálgast með dæturnar tvær með sér. Mikið voru þetta nú
fallegar og myndarlegar stúlkur, sem Torfi og Marita áttu saman. Þeirra beið örugglega
björt framtíð hérna á Íslandi, og duglegar voru þær, alltaf með móður sinni úti í hesthúsi
þegar því varð viðkomið og svo höfðu þær líka mikinn áhuga á heimilisstörfunum og voru
ósjaldan með ömmu sinni í eldhúsinu.