Þrátt fyrir sprengjuna sem kom inn á heimilið þeirra fór nú allt vel. Fie hafði verið föst á
landinu og fengið undarlegan tíma, allt hristist og skalf í jörðu sem inni á heimili til að byrja
með. Fie var svo glöð að hafa fengið lengri tíma með Marite og fjölskyldu en hún komst ekki
frá Íslandi vegna eldgossins. Fie og Hildigunnur fóru að tala meira saman og í raun samdi
þeim vel. Einu sinni segir Hildigunnur hvað hún skammist sín og þá svarar Fie að hún ætti ekki að pirra sig á þessu, hún fengi bara magasár. Lífið er núna og lífið hefur kannski verið
gott, þrátt fyrir þau spil sem við fengum á hendi. Benedikt heyrði til þeirra og gladdist að vita að allt væri í lagi. Torfi var allur að koma til og var himinlifandi eins og hans kona, að
þau væru ekkert skyld. Honum var eiginlega sama um blóðföður sinn og það fólk, hann var
ekki tilbúinn að velta því frekar fyrir sér, hann átti bara einn pabba! Það sama gilti um
Marite, hún hugsaði með sér að Benedikt væri lífgjöfin sín, en að öðru leiti var hann
heimsins besti tengdapabbi!
Einn daginn, þegar Fie vissi að nú kæmist hún fljótlega heim, kemur ókunnur bíll upp að
hlaði. Út úr bílnum stíga dætur hennar Ulla og Anetta. Fie ætlar alveg að missa andlitið og svo sér hún Ditmar og hann heldur á Hans, barnabarni þeirra. Eiginmaðurinn gengur rösklega að konu sinni og segir svo brosandi: „Hún Marite er nú meiri prakkarinn, hún er búin að standa fyrir þessu og nú skoðum við landið”. Að sjálfsögðu vissi fullorðna fólkið á Syðri Hóli um áformin. Hildigunnur leggur dýrindis lambahrygg á borðið og öllum er boðið
að gista.
Eftir ferðalag dönsku fjölskyldunnar með fólkinu á sveitabænum urðu samskipti Fie og
Marite tíðari og betri. Marite náði strax vel saman við systur sínar og dætur hennar elskuðu
að passa Hans litla. Ditmar og Benedikt urðu mestu mátar, enda báðir ástríðufullir bridge
spilarar. Hildigunnur og Fie fylgdu með en unga fólkið fór í útreiðartúra. Eftir þessa stuttu
heimsókn um sumarið þráði fjölskyldan öll nánari kynni. Ákveðið var að danska fjölskylda
Maritu kæmi aftur og héldi íslensk jól með þeim á Syðri Hóli.
Rétt fyrir jólin komu Fie og Ditmar því aftur ásamt dætrunum, tengdasonum og
barnabarninu. Þau komu hlaðin gjöfum, spennt að kynnast íslenskum jólahefðum. Hans litli
var steinhissa á Grýlu og jólasveinunum þrettán en kunni ágætlega við að maula laufabrauð
og hangikjöt. Hildigunnur hafði alltaf bakað fyrir jólin en þetta árið keyrði um þverbak, allir
kökudunkar fullir svo flóði út úr búrinu.
Klukkan sex á aðfangadagskvöld gengu þau öll sparibúin til kirkjunnar á Syðri Hóli til að
hlýða á Benedikt messa. Lognmjöllin féll á þau á leiðinni út í kirkjuna en kórinn hljómaði
dásamlega þegar hann söng Það aldin út er sprungið við undirleik Hildigunnar.
Benedikt blessaði söfnuðinn og sagði: „Hér í vor syrti í lofti og svört askan féll af himnum.
Nú hefur ljósið og friðurinn umlukið okkur aftur, jörðin er hvít, fögur og saklaus, rétt eins

og Jesúbarnið sem Guð faðir sendi okkur. Það minnir okkur á vonina, og að öll él styttir upp
um síðir. Og börn eru alltaf velkomin í heiminn, sama hvernig á þeim stendur.“
Við þetta hnippti Lára í Maritu, en þær sátu hlið við hlið í kirkjunni og hvíslaði að henni.
„Sagði ég ekki, Marita mín, að allt færi vel að lokum, þó ekki liti það nú vel út á tímabili?“
Marita brosti til Láru, horfði yfir Torfa og dætur sínar.
Lára hafði sannarlega róað hana niður á ögurstundinni. Og nú hafði fjölskyldan hennar
stækkað svo um munaði og úr öllu saman orðið ómetanleg tengsl. Meðan sálmasöngurinn
hljómaði um kirkjuna lagði Marita höndina varlega á magann á sér. Börn voru sannarlega
alltaf velkomin í heiminn.