1. kafli.

Séra Benedikt stóð á tröppunum fyrir utan bæinn, sem stóð á örlítilli hæð. Hann riðaði aðeins til í tröppunum. Líklega hafði þetta verið jarðskjálfti. Það var nú ekki neitt til að hafa áhyggjur af. Þeir höfðu verið nokkrir í sumar. Hann leit í átt að jöklinum, sneri sér svo aftur fram og bar hönd yfir augun til að skyggja á sólina. Hann horfði yfir rúllurnar á túninu fyrirneðan bæinn. Það væri hægt að halda töðugjöld um leið og búið væri að flytja rúllurnar heim. Hann rétti úr sér og krækti þumalfingrunum stoltur utan um axlaböndin. Það var gott að vita af því að eiga nóg af heyi í vetur. Ekki það að tíu skjátur og 15 hross teldist nú varla stórbúskapur. Syðri Hóll var ekki stór kirkjujörð en dugði þeim alveg.
Torfi sonur hans hafð lítinn áhuga á búskap þó var hann svolítið í hestamennsku. Hann
hefði ekki getað tekið við búi afa síns og ömmu á Ytra Hóli. Þar höfðu foreldrar Benedikts
þau Ólafur og Guðrún búið bæði með kýr og fé. Nú bjó Lára systir Benedikts þar orðin nær
sjötug en var með vinnumanninn hann Símon til aðstoðar.
Það hafði verið mikill munur að fá þennan vinnumann til að hjálpa henni og Símon rétti
þeim prestshjónunum líka hjálparhönd þegar á þurfti að halda. Sjálfur var Benedikt farinn
að reskjast og bakið að plaga hann. Hann var ekkert að nefna það við Hildigunni Hún væri
viss með að pota því inn á Facebook. Hann lét hana um alla tölvuvinnu, samskipti við kórinn
og tilkynningar og allt sem snéri að sóknarnefndastörfunum. Sjálfur var hann með tölvu sem hann notaði til að skrifa ræðurnar sínar og önnur erindi. Það munaði aldeilis um hæfileika Hildigunnar sem organista og kórinn bar virðingu fyrir henni. Framkoma hennar hafði heillað hann þegar hann fékk prestkallið fyrir vestan. Hann sá hana fyrst við orgelið í
kirkjunni. Hún hafði setið teinrétt við orgelið, og dökkt þykkt hárið sveiflaðist stundum til meðan hún stjórnaði kórnum. Hún var örlítið frammynnt, en öruggt fasið og brosið í brúnu augunum hreif hann. Fyrsta fólkið sem bauð hann velkominn, viku eftir að hann flutti inn, voru foreldrar Hildigunnar, hreppstjórinn og ljósmóðirin. Benedikt og Hildigunnur felldu strax hugi saman og giftu sig stuttu eftir að hann kom vestur. Tæpum níu mánuðum síðar ól hún honum hraustan og tápmikinn son. Rúmu ári síðar fékk hann prestkall undir Eyjafjöllum í Rangárvallasýslu og Hildigunnur samþykkti að flytja þangað með honum. Þetta var hans heimasveit.
Þar sem hann stóð hvarflaði hugurinn til námsáranna í Kaupmannahöfn, sælustundarinnar
með stúlkunni. Nú mundi hann ekki einu sinni hvað hún hét. Bylgjandi ljóst hárið svo
silkimjúkt. Hann mundi dillandi hlátur hennar og kviku hreyfingarnar. Augu hennar og
Hildigunnar voru ekki óáþekk, brún, eins og stjörnublik. Hann andvarpaði lítið eitt.
Hann hafði aldrei kvatt hana þarna í Kaupmannahöfn. Hann hafð ekki ætlað heim strax eftir
námið í lok apríl, en hafði sótt um prestakall vestur á fjörðum og fengið það. Þar sem
presturinn þar var nýlátinn var hann beðinn um að koma eins fljótt og hann gæti. 

Hann hafði oft séð hana í háskólanum en hún var í allt öðru námi. Alls konar skapandi

listnámi. Hann hafði spurst fyrir um hana áður en hann hélt heim en honum var sagt að hún
væri farin. Hann var svolítið skúffaður að geta ekki kvatt hana, þau áttu saman eitt kvöld og
hann var heillaður af henni.
Þar sem hann stóð niðursokkinn í þessar hugrenningar sá hann konu sína koma út úr
kirkjunni eftir kóræfingu og ganga í átt að húsinu. Hún gekk eilítið hölt, annar fótur hennar
var styttri frá fæðingu og hún var alltaf í sérsmíðuðum skóm. Hann var stoltur af konunni
sinni hún hafði mikið sjálfstraust og sinnti mikilvægum verkefnum sem formaður
kvenfélagsins. Hún hafði alið honum einn son. Hugsunin um Torfa fékk hann til að lúta höfði
og ósjálfrátt seig hann niður í herðunum. Torfi hafði leitað til þeirra þegar harðnaði á
dalnum. Torfi og kona hans Marita Thomsen misstu allt sitt í hruninu og þau fluttu í sveitina
til þeirra. Það var heppilegt hvað húsið var stórt og hægt að innrétta íbúð í kjallaranum.
Þeim veitti ekki af því með tvær stálpaðar stelpur. Það gekk ekki snuðrulaust fyrir sig að fá
leyfi kirkjuyfirvalda til að breyta húsinu, en hafðist þó.
Rúm tvö ár voru nú liðin frá því þau komu og íbúðin varla íbúðarhæf. En þau létu sig hafa
það. Torfi var ekki handlaginn og hafði litla þolinmæði. Ekkert gólfefni var komið í íbúðina
og ekki heldur hurðir. Í eldhúsinu hafði hann klambrað saman einhvers konar skáp undir
vask úr vörubrettum. Torfi hafði hitt Maritu á Ólafsvöku í Færeyjum. Marita var fljót að
aðlaga sig búskapnum, enda alin upp í sveit í Færeyjum. Torfi hafði starfað í
verðbréfaviðskiptum og nú var hann innanbúðar í kaupfélaginu.